„Gdy 1 kwietnia 2019 r. otrzymałem zadanie pokierowania Niedzielą jako jej redaktor naczelny, towarzyszyła mi świadomość, że staję przy sterze dużego, wiekowego i dobrze znanego statku. Nie miałem patentu żeglarskiego – jedynie patent sternika motorowodnego – wiedziałem jednak, że na tym statku są doświadczeni marynarze, którzy dobrze go znają, bo pływają nim wiele lat...” – napisał przed 7 laty o wyzwaniu, z którym przyszło mu się zmierzyć. Dziś ks. dr Jarosław Grabowski jest już zaprawionym w bojach kapitanem, któremu niestraszny żaden sztorm i który odważnie prowadzi statek pod banderą Niedzieli ku przyszłości.
Z Częstochowy...
Urodził się nieopodal Jasnej Góry, ale od najmłodszych lat związany był ze śródmiejską Parafią św. Jakuba, gdzie przez lata służył do Mszy św. jako ministrant i lektor i gdzie dojrzewało jego powołanie do kapłaństwa. W 1988 r. ukończył liceum ogólnokształcące w Niższym Seminarium Duchownym w Częstochowie, a tuż po maturze zasilił szeregi alumnów Częstochowskiego Seminarium Duchownego, które mieściło się w tamtych latach w Krakowie. Ukończył je już w rodzinnym mieście obroną pracy magisterskiej z zakresu teologii dogmatycznej.
Po święceniach kapłańskich w 1994 r. pracował w Parafi i św. Jakuba w Krzepicach, w której miejsce zagrzał zaledwie rok, wkrótce został bowiem skierowany na studia specjalistyczne do Rzymu.
...do Italii
Jako rzymski student pobierał nauki na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu „Angelicum”, który ukończył w 2000 r. i uzyskał stopień naukowy doktora teologii. W czasie pobytu we Włoszech (Włochy zajmują szczególe miejsce w jego sercu, o czym za chwilę) naukę godził z obowiązkami kapłańskimi – sprawował opiekę duszpasterską nad wspólnotami Odnowy w Duchu Świętym i Grupą Modlitwy Ojca Pio w Parafi i św. Marii Magdaleny na wyspie La Maddalena (Sardynia) w diecezji Tempio-Ampurias.
Od ponad 20 lat ks. Grabowski jest związany z częstochowskim seminarium duchownym jako wykładowca: od 2001 r. ekumenizmu, a od 2020 r. – także edukacji medialnej i syntezy teologii. W latach 2001-11 prowadził zajęcia z teologii dogmatycznej i ekumenicznej w Instytucie Teologicznym w Częstochowie, a w latach 2004-14 angażował się w pracę naukowo- -dydaktyczną w Szkole Wyższej im. Bogdana Jańskiego w Krakowie – jako adiunkt i dziekan. Niezwykle ceni sobie, co często podkreśla, doświadczenie bycia moderatorem kręgu rodzin Domowego Kościoła (od 2005), a także diecezjalnego duszpasterza nauczycieli (2003-09). W kręgu zainteresowań ks. Grabowskiego od lat znajduje się kwestia ekumenizmu. W 2009 r. został diecezjalnym referentem ds. ekumenizmu, a w 2012 r. – kierownikiem Referatu Dialogu ekumenicznego, międzyreligijnego, z niewierzącymi w archidiecezji częstochowskiej. Nieustannie podejmuje liczne inicjatywy na rzecz jedności chrześcijan; jest np. współzałożycielem Stowarzyszenia Teologów Ekumenistów oraz członkiem Towarzystwa Teologów Dogmatyków.
Ksiądz Redaktor pełni także istotną funkcję w KEP – jest konsultorem Rady ds. Mediów i Komunikacji Społecznej, która wypracowuje i przedstawia stanowisko Kościoła w istotnych sprawach dotyczaych środków społecznego przekazu. Z zycia redaktora Gdy w 2019 r. przejął po red. Lidii Dudkiewicz obowiązki redaktora naczelnego, wielu z nas, pracowników, był znany jako publicysta, jego teksty drukowaliśmy bowiem na łamach Niedzieli w latach 2011-14. Jest także autorem książek: Przewodnik dla pytających o wiarę (2015), O Bogu po ludzku. Przewodnik dla poszukujących (2016) oraz wielu artykułów, zarówno naukowych, jak i popularnonaukowych. „Ksiądz Jarosław Grabowski, choć wymagający, aż tak srogim szefem nie jest” – pisze w naszej publikacji red. Margita Kotas i wydaje się, że pod powyższym zdaniem może się podpisać każdy pracownik Niedzieli. Szef owszem, wymaga od nas profesjonalizmu i zaangażowania, a nasza codzienna praca nad wydaniem ogólnopolskim, edycjami, dodatkami i wieloma innymi dziełami Niedzieli niejednokrotnie wiąże się z żywymi dyskusjami i prawdziwą bitwą na argumenty. Kto ma lepsze, ten wygrywa, chciałoby się rzec, ale najważniejsze w tym wszystkim jest, że redaktor naczelny bierze pod uwagę (zazwyczaj) zdanie swojego zespołu i często podkreśla, że Niedziela to nasze wspólne dzieło. I gdy trzeba, potrafi nas docenić. Jego uwadze nie umknie żaden, nawet najmniejszy trybik w niedzielnej maszynie, a pojęcie konstruktywnej krytyki jest nam wszystkim bardzo dobrze znane. Powiedzieć o redaktorze naczelnym, że praca w Niedzieli stanowi istotną część jego życia, to jakby nic nie powiedzieć. Pracuje dużo, intensywnie i dynamicznie, nieraz w godzinach dla przeciętnego człowieka prawdziwie egzotycznych – tak, że trudno za nim nadążyć, ale wspomniani na początku „niedzielni” marynarze, choć z niejakim trudem, starają się dotrzymywać mu kroku. A ponieważ nie samą pracą człowiek żyje, ks. Jarosław potrafi zachować właściwy balans i znaleźć czas na odpoczynek, chętnie na łonie natury i z książką w dłoni, a najchętniej, gdy owa natura związana jest z wodą (jak sam podkreśla, ma zamiłowanie do morza i nurkowania) i mieści się w ukochanej Italii. Ksiądz Grabowski często podkreśla swoje częstochowskie pochodzenie i to, że dojrzewał w bliskości Jasnej Góry, co traktuje w kategoriach niewątpliwego zaszczytu, ale my wiemy, że dobra połowa jego serca bije po włosku. Mamy nawet podejrzenie, że duża część jego licznych (!) pomysłów powstaje in italiano. Czy to celowo, czy przypadkiem zdarza mu się powiedzieć do nas coś po włosku, a ci z nas, którym znajomość tego języka nie jest dana, z mądrą miną przytakują i udają, że wiedzą, o co chodzi :-). W życiu ks. Grabowski kieruje się dewizą zaczerpniętą z Pierwszego Listu św. Jana: „Nie miłujmy słowem ani językiem, lecz czynem i prawdą”. À propos języka, wymiany zdań na temat szeroko pojętej poprawności językowej są na linii redaktor naczelny – dział korekty na porządku dziennym: szef zadaje trudne pytania i oczekuje fachowych wyjaśnień, „dlaczego...?”, a tych, na szczęście, zwykle udaje nam się udzielić. A wszystko to w myśl zasady, że w Niedzieli wszystko musi się zgadzać, by, jak lubi podkreślać ksiądz redaktor, nie pozostała „prasową jubilatką”, lecz wciąż przekształcała się w pismo inspirujące i prowadzące ludzi do Boga.