Wojciech Mondry urodził się w Botowie, w powiecie szczytnowskim na Warmii, w parafi i Biskupiec Reszelski. Odbył studia fi lozofi czne i teologiczne w Akademii Teologicznej im. kard. Stanisława Hozjusza w Braniewie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk biskupa warmińskiego Augustyna Bludaua w katedrze we Fromborku w 1911 r. Pracując w diecezji warmińskiej, angażował się w działalność patriotyczną w celu podtrzymania kultury, wiary i ducha polskości. Przysparzało mu to wielu kłopotów i szykan ze strony władz pruskich.
Poczatki pracy duszpasterskiej
Pierwszą placówką duszpasterską, na której przyszło pracować ks. Mondremu, była parafi a Barczewek. Tu młody wikariusz opowiadał się po stronie polskiej, przeciwstawiając się germanizacji ludności polskiej. W swoich publicznych wystąpieniach, szczególnie podczas kazań i homilii, podtrzymywał ducha narodowego wśród parafi an. Nie podobało się to władzom pruskim, dlatego bp Bludau w lutym 1912 r. przeniósł go do Królewca (później Kaliningrad), gdzie pozostał do marca 1919 r. W Królewcu ks. Mondry był wikariuszem i prefektem w szkołach średnich i w seminarium dla nauczycielek. Sprawował opiekę duszpasterską nad polskimi robotnikami zatrudnionymi w pruskich zakładach przemysłowych i w gospodarstwach rolnych. Tu, w stolicy Prus Wschodnich, zastała go I wojna światowa, w czasie której pełnił funkcję kapelana polskich jeńców wojennych. Następnie, w marcu 1919 r., otrzymał nominację na proboszcza do parafi i Pasym. Nie pozostał tu jednak długo, już w lipcu 1919 r. bowiem podjął pracę na niewielkim probostwie w Kraszewie, w pobliżu Lidzbarka Warmińskiego.
Wciąż szykanowany przez władze pruskie na własną prośbę skierowaną do biskupa Bludaua w październiku 1919 r. został przeniesiony do rodzinnej parafi i w Biskupcu Reszelskim. Gdy nastąpił okres walki plebiscytowej, który miał zdecydować o przynależności państwowej ziem warmińskich, ks. Mondry rozwinął aktywną działalność na rzecz sprawy polskiej jako członek miejscowej powiatowej Rady Ludowej i opiekun ekspozytury Warmińskiego Komitetu Plebiscytowego. Władze pruskie znów zaczęły go nękać.
Praca w Gdańsku
W marcu 1920 r. ks. Mondry został przeniesiony do jednej z dzielnic Wolnego Miasta Gdańsk, nad granicę z Polską, jako administrator jednej z parafi i. Pod koniec 1920 r. poprosił biskupa warmińskiego o zwolnienie z diecezji warmińskiej. Biskup polowy Wojska Polskiego Stanisław Gall zgodził się przyjąć go na kapelana wojskowego, choć nie wyrażały na to zgody władze pruskie. Ksiądz Mondry pełnił funkcję kapelana pomocniczego marynarki wojennej. W Gdańsku zetknął się z pracą redakcyjną. Przyjął stanowisko redaktora działu religijnego w Dzienniku Gdańskim oraz administratora w Towarzystwie Wydawniczym Pomorskim. Od samego początku działalności redakcyjnej bliska mu była sprawa jedności wydawnictw katolickich. Za swoje zaangażowanie i odpowiedzialną pracę został wybrany na członka dyrekcji Zjednoczonych Pism Polskich. Nie ograniczył się jedynie do pracy redakcyjnej. W lipcu 1921 r. został współzałożycielem i członkiem Tymczasowego Zarządu Towarzystwa Pomocy Naukowej dla studentów Polaków na Politechnice Gdańskiej. W tym samym czasie starał się o przyjęcie do diecezji kujawsko- -kaliskiej (włocławskiej). Biskup Stanisław Zdzitowiecki przyjął go do tej diecezji jeszcze w czerwcu 1921 r.
Tworzenie nowego tygodnika
W grudniu 1922 r. ks. Mondry opuścił Gdańsk. Został skierowany do pracy duszpasterskiej w Częstochowie. Po utworzeniu diecezji częstochowskiej przez papieża Piusa XI na mocy bulli Vixdum Poloniae unitas otrzymał od pierwszego biskupa częstochowskiego Teodora Kubiny (1925-51) propozycję zorganizowania redakcji i prowadzenia tygodnika diecezjalnego. I tak ks. Mondry został redaktorem naczelnym Niedzieli, której pierwszy numer ukazał się w nakładzie ok. 7 tys. egzemplarzy 4 kwietnia 1926 r. Początkowo redakcja Niedzieli mieściła się w prywatnym mieszkaniu ks. Mondrego na plebanii Parafi i św. Zygmunta w Częstochowie przy ul. Krakowskiej. Zgodnie z wolą bp. Kubiny drukowane w niej były przede wszystkim artykuły o treści religijnej i społecznej. Na łamach pisma znalazły się problematyka misyjna, historyczna, aktualności z diecezji częstochowskiej. Niedziela przybliżała także dziedzictwo kultury i literatury polskiej. Pod przewodnictwem ks. Mondrego w latach 1928-37 wydawała także Kalendarz Jasnogórski.
Ważny okazał się w tym względzie rok 1933, kiedy ukazało się specjalne wydanie Kalendarza Jasnogórskiego poświęcone obchodzonej w Kościele 1900. rocznicy śmierci Chrystusa (Rok Święty) i 250. rocznicy zwycięstwa pod Wiedniem. W tym samym roku dużo miejsca poświęciła Niedziela obecności polskich pielgrzymów w Rzymie z racji Jubileuszu. W tym też roku bp Kubina, który przewodniczył pielgrzymce diecezji częstochowskiej do Wiecznego Miasta, wręczył rocznik Niedzieli Ojcu Świętemu Piusowi XI. W okresie pracy redakcyjnej ks. Mondrego ukazywały się specjalne dodatki do Niedzieli, m.in. Niedziela dla Dzieci i Młodzież Katolicka.
Redaktorem naczelnym Niedzieli ks. Mondry był w latach 1926-37. Obok pracy redakcyjnej na polecenie bp. Kubiny podjął się także innych zadań. Został delegatem Stowarzyszenia Pań Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo w diecezji częstochowskiej, a następnie dyrektorem papieskich dzieł misyjnych: Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary św. Piotra Apostoła, Dziecięctwa Jezusowego i Związku Misyjnego Kleru. Na tę działalność otrzymał specjalne błogosławieństwo papieskie.
Praca ks. Mondrego została dostrzeżona i w 1931 r. otrzymał od papieża Piusa XI odznaczenie „Pro Ecclesia et Pontifi ce”. Zauważono także jego pracę patriotyczną. W 1938 r. został odznaczony przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego Medalem Niepodległości.
Proboszcz i społecznik
W latach 1937-65 ks. Mondry był proboszczem Parafi i św. Jakuba Apostoła w Częstochowie. „Dla tej parafi i chcę żyć; na jej usługi oddaję siły i zdolności, jakie mi dał Bóg; jej niosę swą miłość i poświęcenie w ofi erze. Świadom jestem tego, jak wielkie brzemię, jak odpowiedzialny urząd przyjmuję na swe słabe barki” – powiedział w pierwszej homilii do swoich parafi an we wrześniu 1937 r. Przy Parafi i św. Jakuba, jeszcze w okresie przedwojennym, powołał do istnienia m.in.: Stowarzyszenie Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej, Żywy Różaniec (1937 r.), Akcję Katolicką, Apostolstwo Modlitwy (1938 r.).
W czasie okupacji ks. Mondry rozwinął działalność charytatywną i społeczną. Współorganizował pomoc Polakom wysiedlonym z Gdyni. Gdy w Częstochowie został powołany Społeczny Komitet Pomocy (później Rada Opiekuńcza Miejska), kapłan włączył się w sposób aktywny w jego prace jako zastępca burmistrza Częstochowy Stanisława Rybickiego. Kiedy władze okupacyjne zakazały mu tej działalności, w ukryciu starał się nieść pomoc najbiedniejszym rodakom, wśród nich osadzonym w więzieniu na Zawodziu. Szczególna działalność księdza proboszcza Mondrego uwidoczniła się, gdy do Częstochowy zaczęli przybywać Polacy z powstańczej Warszawy. Organizował pomoc materialną i duchową dla wszystkich, których losy wojenne przywiodły do Częstochowy. Współpracował na tym polu z niezwykle zaangażowaną i odważną s. Zofi ą Szulc, zmartwychwstanką.
Po wojnie ks. Mondry pełnił szereg istotnych funkcji diecezjalnych, m.in. współorganizował I Synod Diecezji Częstochowskiej (28-29 września 1954 r.). Ze względu na pogarszający się stan zdrowia w 1957 r. na jego prośbę przydzielono mu do pomocy ks. Tadeusza Ojrzyńskiego, jako wikariusza cum iure succesionis. W marcu 1965 r., dekretem bp. Stefana Bareły (1964-84), ks. Ojrzyński przejął administrację Parafi i św. Jakuba w Częstochowie. Ksiądz Mondry zachował tytuł proboszcza z obowiązkiem sprawowania Mszy św. za wiernych.
Ksiądz Wojciech Mondry zmarł w grudniu 1969 r. i został pochowany w grobowcu księży kanoników kapitulnych na Cmentarzu Kule w Częstochowie.